( بالكسر ) : ما يستر الشيء ؛ القعب : القدح الضحم ؛ السكب : الشديد الجرّى ؛ جدعاء : مقطوع الأنف . و عن ابن عبّاس قال : قدم يهوديّان فسألا أمير المؤمنين عليه السلام عن أشياء و سألا عن وصف النبيّ صلى الله عليه و آله ، فقال فيما قال : كان عمامته السحاب ، و سيفه ذوالفقار ، و بغلته دلدل ، و حماره يعفور ، و ناقته العضباء ، و فرسه لزاز ، و قضيبه الممشوق . « 1 » حمار اخذ من خيبر روى الصدوق أنّه لمّا فتح اللَّه على نبيّه صلى الله عليه و آله خيبر أصابه حمار أسود ، فكلّم النبيّ صلى الله عليه و آله الحمار فكلّمه ، و قال : أخرج اللَّه من نسل جدّى ستّين حماراً لم يركبها إلّانبي و لم يبق من نسل جدّي غيري و لا من الأنبياء غيرك ، و قد كنت أتوقعك ، كنت قبلك ليهودي أعثر به عمداً ، فكان يضرب بطني ، و يضرب ظهري ، فقال النبي صلى الله عليه و آله : سمّيتك يعفور ، ثمّ قال : تشتهي الأناث يا يعفور ؟ قال : لا ، و كلّما قيل : أجب رسول اللَّه صلى الله عليه و آله خرج إليه ، فلمّا قبض رسول اللَّه صلى الله عليه و آله جاء إلى بئر فتردي فيها ، فصار قبره جزعاً . « 2 »

--> ( 1 ) . ابن عبّاس مىگويد كه دو يهودى آمدند و از اميرمؤمنان عليه السلام دربارهء امورى از جمله صفات پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيدند ، آن حضرت در ضمن توصيف پيامبر فرمود : عمامه‌اش سحاب ؛ شمشيرش ذوالفقار ؛ استرش دلدل ؛ الاغش يعفور ؛ شترش عضبا ؛ اسبش لزاز و عصايش ممشوق نام داشت ( بحار الأنوار ، ج 16 ، ص 97 ) . ( 2 ) . شيخ صدوق نقل مىكند : وقتى خدا به دست پيغمبر صلى الله عليه و آله خيبر را گشود ، الاغى سياه ، سهم رسول خدا شد . پيامبر با الاغ سخن گفت و الاغ زبان گشود و گفت : خدا از نسل پدربزرگم شصت الاغ به وجود آورد كه فقط پيامبران بر آنها سوار شدند . از نسل پدربزرگم جز من ، و از پيامبران جز شما باقى نمانده است ، در انتظار آمدنتان بودم . پيش از شما مال يهودىاى بودم كه به عمد ، او را بر زمين مىانداختم . او به شكم و پشتم مىزد . پيامبر فرمود : تو را يعفور ناميدم ، سپس فرمود : يعفور ! ميل به ماده الاغ دارى ؟ گفت : نه . هرگاه به اين الاغ مىگفتند : رسول خدا تو را براى سوارى لازم دارد ، آماده بود . وقتى رسول اللَّه قبض روح شد ، الاغ از سر بىتابى بر سر چاهى آمد و خود را در آن انداخت و همان جا قبرش گشت ! ( الخرائج و الجرائح ، ج 1 ، ص 42 ؛ بحار الأنوار ، ج 16 ، ص 100 ) .